Les Négresses Vertes 30 jaar na release Mlah! weer op de planken

30 jaar is het ondertussen geleden dat Les Négresses Vertes hun eerste album Mlah! uitbrachten. Hun zwoele mix van gitangeluiden, wereldmuziek, folk, protest lyrics, reggae, Algerijnse rai en een vleugje punk veroverden al snel de muziekwereld. Ergens in 1989 speelde op Studio Brussel net de stem van Chrissie Hynde van The Pretenders en mijn milicien maat tijdens de legerdienst op de sociale dienst in een Antwerpse kazerne zeurde over haar zagerige stem, waarop zich een discussie ontspon wat nu goede muziek was 🙂 totdat er een ander soort deuntje door de radio weerklonk. Dat is pas muziek se, repliceerde hij; voor mij was het toen een nog onbekend geluid; maar ik was al snel gefascineerd door de originele sound. Les Négresses Vertes brachten moeiteloos verschillende muziekstijlen bij elkaar en bekoorden vele pionier luisteraars van de wereldmuziek.

 

Les Négresses Vertes

De originele bandleden leerden elkaar ergens in Parijs kennen en speelden eerst in de metro of op straat, volgens de verhalen zou één van de bewakers tijdens een baroptreden gezegd hebben “haal die groene negers naar buiten” – de bandleden kleurden hun haar groen toen – en vandaar dus de naam “Les Négresses Vertes”. In 1988 brachten ze hun eerste LP “Mlah!” uit opgenomen op het Off the track label met een mix van polka, folk, en up tempo songs. Zobi la mouche, voilà l’eté, Oran, Il, les yeux de ton père, hey Maria zijn maar enkele van de hits die hun meer dan 350.000 verkochte platen opleverden. In geen tijd is hun aanstekelijke muziek overal bekend en toeren ze rond in Europa.

Les Négresses Vertes

In 1991 volgt het 2de album “Famille Nombreuse”, maar het wordt tevens pijnlijk duidelijk dat zanger Helno steeds meer problemen krijgt met zijn heroïne verslaving. Hij overlijdt uiteindelijk op 22 januari 1993 op amper 29 jarige leeftijd en vervoegd daarmee de trieste groep van vedetten die op hun 29ste stierven op onnatuurlijke wijze.. Het betekent bijna het einde van de band, maar Stéfane Mellino (gitaar) en Matthias Canavese (accordeon) gaan samen met Michel Ochowiak (trompet) en Jean-Marie Paulus (bass) door en brengen hun 3de album Zig-Zague nog uit, geproduced door Rupert Hine. Later evolueren ze meer naar lounge geluiden. Wat ze ondertussen allemaal hebben uitgestoken, is mij niet helemaal duidelijk; maar nu, 30 jaar na Mlah! toeren ze weer in Europa rond.

Les Négresses Vertes

Het Depot zat nokvol met fans van het eerste uur en vanaf de eerste bekende noten van La Valse geraakte iedereen al in de stemming; en als Stéfane daarna de eerste gitaarnoten van C’est pas la mer à boire inzet, is iedereen meteen in feeststemming. Volgen nog de zomerhit Voilà l’été, la faim des haricots, het aanstekelijke dramatische Orane, het feestelijke hey Maria, L’homme des Marais, La danse des Négresses, il, Marcelle ratafia, het up tempo les yeux de ton père, les roubliblis en bij Zobi la mouche gaat het dak er helemaal af. De tappers kunnen niet volgen met de zwoele temperaturen in de zaal, buiten is het 26 graden, binnenin bereikt de zaal zijn kookpunt. Als bisnummers volgen nog het gezapige face à la mer, hasta ilegar, Les Mégots, en als afsluiter zowaar een dance versie van sous le soleil de Bodega. Een fantastisch optreden gezien en super genoten. Van mij mogen ze nog wat nieuw materiaal uitbrengen en een verlengstuk breien aan deze geslaagde comeback.

Les Négresses Vertes
Les Négresses Vertes

tekst & foto’s : Raf Degeest voor Atelier32

Meer artikels van deze auteur:

Comments

comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: