Read Time:3 Minute, 23 Second
Sommige concerten blijven je nog jarenlang bij, terwijl je bij andere al aftelt tot de band opnieuw op het podium staat. Het optreden van Black Stone Cherry in Het Depot was zonder twijfel zo’n concert. Met een indrukwekkende performance wisten ze de zaal volledig mee te slepen. Ik vermoed dat ik niet de enige was die na afloop hoopte dat ze snel weer zouden terugkeren!
Het was al bij de ingang duidelijk dat er veel belangstelling was voor deze avond. Ik arriveerde precies op tijd bij Het Depot toen de deuren opengingen en werd meteen begroet door een lange rij fans die stonden te wachten om naar binnen te gaan. Met een halfvolle zaal en een publiek dat al in een geweldige stemming was voordat de eerste noten klonken, was alles klaar voor een avond vol alternatieve metal, post-grunge en southern rock.
Black Stone Cherry begon met ‘Me and Mary Jane’ brachten ze meteen een enorme hoeveelheid energie naar het podium, en die energie nam de hele avond nauwelijks af. Er was constant beweging op het podium. De muzikanten benutten elke beschikbare centimeter ruimte, interacteerden herhaaldelijk met het publiek en leverden precies die combinatie van muzikale precisie en puur speelplezier die een goede rockshow tot een geweldige show kan maken.
Niets voelde routineus of ingestudeerd aan. Zelfs na zoveel jaren op tournee gaf Black Stone Cherry de indruk dat ze oprecht genoten van zowel de show als de reactie van het publiek. En het publiek reageerde daarop. Mensen zongen mee, klapten, sprongen en vierden feest gedurende de hele show. Vooral tijdens bekende nummers als ‘White Trash Millionaire’, ‘Blame It on the Boom Boom’ en natuurlijk ‘Lonely Train’ veranderde de toch al gespannen sfeer in Batschkapp in één groot rockfeest.
De setlist bood een geweldige mix van verschillende periodes uit de carrière van de band. Zware en krachtige nummers werden afgewisseld met meer melodische en emotionele momenten, waardoor de show ondanks de lengte gevarieerd bleef. ‘Things My Father Said’ zorgde in het bijzonder voor een merkbare sfeerverandering en liet een veel emotionelere kant van de band zien, voordat het energieniveau weer toenam. Natuurlijk speelde ‘Celebrate’ ook een belangrijke rol in een tour die naar het album vernoemd is. Drie nummers van de huidige EP vonden hun weg naar de set: ‘Deep’, ‘Celebrate’ en ‘Neon Eyes’. Het horen van het nieuwe materiaal te midden van de bekende Black Stone Cherry-favorieten liet ook zien hoe natuurlijk deze nummers al in het live-repertoire van de band passen.
Er was echter één nummer van ‘Celebrate’ dat ik die avond echt jammer vond dat ik het niet hoorde: ‘Don’t You (Forget About Me)’. Black Stone Cherry’s versie van de Simple Minds-klassieker was een van de nummers die ik persoonlijk graag live had willen horen. Het origineel is natuurlijk voor altijd verbonden met de iconische slotscène van ‘The Breakfast Club’, wat het nummer een extra nostalgische charme geeft. Helaas stond het niet op de setlist in Leuven – waarschijnlijk mijn grootste persoonlijke teleurstelling van een verder uitstekend concert.
De uitgebreide uitvoering van ‘Cheaper to Drink Alone’, inclusief de drumsolo, paste perfect in een show die over veel meer ging dan alleen zoveel mogelijk nummers spelen. Black Stone Cherry gaf elk moment de ruimte om te ademen, zonder ooit de connectie met het publiek te verliezen. Muzikaal gezien viel er weinig op aan te merken. Het geluid was krachtig, maar toch helder genoeg om te voorkomen dat de individuele instrumenten verdwenen in één grote geluidsmuur. De belichting vulde de energieke performance goed aan, vooral tijdens de zwaardere delen van de show.
Na ‘Lonely Train’ was de avond natuurlijk nog niet helemaal voorbij. Black Stone Cherry keerde terug voor een laatste nummer, ‘Peace Is Free’, een passend slotstuk van een concert dat van begin tot eind werd gedreven door de enorme energie die de band en het publiek met elkaar deelden. Black Stone Cherry gaf een geweldige rockshow in Het Depot : luid, energiek, emotioneel en vol beweging, met een publiek dat klaar was om elk nummer mee te vieren.
Meer artikels van deze auteur:
- SUIKERROCK – DAG 2
- Rock Zottegem 2026 (zaterdag): Oververhitte optredens.
- Rock Herk : Waar alles samen komt (festivaldag 1)
- Ashnikko : een performance met overtuiging, flair en de nodige attitude.
- M-IDZOMER – dag 1
- Peter Hook and The Light bracht zijn New Order en Joy Division-verleden naar Het Depot, 14 november 2023
- Suikerrock : Zoet en warm (verslag vrijdag)
- Groot Verlof 2023 – Beleuvenissen II
- Pommelien Thijs betovert Suikerrock: van belofte naar stralende ster
- Trixie Whitley : Vertrouwd en gezellig
- Di-rect – Een avond om niet te vergeten
- Within Temptation : Energiek optreden en visuele pracht in Rock Zottegem.
- Novastar : The Best Is Yet to Come.
- Maria Iskariot – Het publiek voor het podium laat zich volledig gaan
- Nelly Furtado betovert Suikerrock – een avond vol klasse, nostalgie en verrassingen
- Een avond Luka Bloom pur sang, 19 november 2023
- The Wolf Banes – 40 Years of Women and Wine
- Richard Ashcroft : Bittersweet Symphony, dat is het leven…
- The Damned – De originele punkers laten geen tekenen van vertraging zien.
- Punx in the Pit : Energieke atoombom
Weergaven: 0