Read Time:8 Minute, 16 Second
Het had echt zo mooi kunnen zijn. Rock Zottegem had dit jaar namelijk iets bijzonders in petto. Niemand minder dan de Canadese legende Neil Young zou neerstrijken in Rock Zottegem — goed voor een instant uitverkochte dag, met zelfs Golden Circle-tickets die vlot de deur uitgingen. Alles klopte gewoon: dit zou zo’n editie worden waar nog lang over nagepraat zou worden. Maar ja, met grote plannen komt ook het risico dat het misloopt. Toen Neil Young plots zijn volledige tour annuleerde, kwam dat dan ook hard binnen. Die teleurstelling was echt overal voelbaar. En alsof dat nog niet genoeg was, zat het mij persoonlijk ook niet helemaal mee: door de file en een kermiskoers heb ik het optreden van Wijf maar nipt kunnen meepikken. Zo van die momenten waarop je denkt: serieus ? Toch gaven ze zich aan de Bevegemse vijvers niet zomaar gewonnen. Integendeel: schouders eronder, misschien even vloeken, en weer vooruitkijken. Met Kraftwerk en OMD wisten ze uiteindelijk sterke vervangers te strikken — anders, maar zeker niet minder interessant.
WIJF
Wie dacht dat het publiek nog moest opwarmen, had duidelijk niet gerekend op Wijf. De Gentse band stormde het podium op met een intensiteit die meteen de toon zette: geen voorzichtig aftasten, maar een frontale aanval van riffs, feedback en energie.
Hun sound — ergens tussen stonerrock, punk en post-metal — kwam live nog rauwer binnen dan op plaat. Zware gitaren botsten op snedige tempowissels, met echo’s van nineties rock en nu-metal die door de tent gierden. Het voelde als die spreekwoordelijke “smack in your face” waar recensenten het over hebben, maar dan nog een graadje intenser.
Centraal in dat alles stond Marie De Graeve. Haar stem schakelde moeiteloos van dromerig en zwevend naar bijtend en agressief, zonder ooit aan overtuiging in te boeten. Net die veelzijdigheid gaf de set extra dynamiek: een moment van dreiging en spanning kon in een oogwenk omslaan in pure ontlading.
Nummers als “Hysterical” en “Maniac” bewezen waarom de band de voorbije maanden zoveel lof kreeg. Vooral dat laatste kwam live als een log, groovend beest tot leven — zwaar, meeslepend en compromisloos. Het publiek ging gretig mee, alsof ze al jaren fan waren.
Dat Wijf ook als voorprogramma weet te overtuigen, hadden ze eerder al bewezen naast namen als Heisa en Ronker. Maar hier, op dit podium, voelde het allerminst als een opwarmer. Dit was een band die kwam claimen wat hen toekomt.
Wie erbij was, weet het: Wijf is geen belofte meer. Wijf ís er gewoon.
STONE
Vanaf de eerste noten was het meteen duidelijk: STONE was niet gekomen om voorzichtig op te bouwen. In de circustent van Rock Zottegem werd zonder omwegen het gaspedaal ingedrukt. Geen trage intro’s of opwarmrondes, maar een meedogenloze stroom van snelle, zware nummers die het publiek meteen bij de keel greep.
Frontman Fin Power domineerde het podium met een haast ontembare energie. Hij opende met “Waste” en liet het tempo geen seconde zakken. Het compacte podium leek hem amper te kunnen bevatten: constant in beweging, springend, reikend, en meer dan eens het lage plafond rakend alsof hij de grenzen van de tent letterlijk wilde doorbreken.
De set voelde als een staalkaart van hun scherpe, gitaargedreven sound, met veel nieuw materiaal uit recente releases en vooruitblikken naar hun aankomende album Autonomy.
De ritmesectie, met Sarah Surrage en Alex Smith, hield alles strak en voortstuwend, terwijl gitarist Elliot Gill zijn hoekige, agressieve partijen met precisie de tent in joeg. Het zorgde voor een sound die tegelijk gecontroleerd en chaotisch aanvoelde — precies waar de band in uitblinkt.
Met “I Gotta Feeling” werd het publiek nog nadrukkelijker meegezogen. Het anthem bevestigde waarom STONE zo’n sterke connectie heeft met een jong publiek: frustratie en hoop werden hier zonder filter gedeeld, recht in het gezicht van de eerste rijen. De nabijheid van de tent werkte daarbij in hun voordeel — geen afstand, geen barrière, alleen pure intensiteit en collectieve ontlading.
De finale liet niets aan de verbeelding over. Met onder meer “Leave It Out” werd de set in ijltempo naar een climax gestuwd, waarbij het publiek nog één keer alles gaf. Toen de laatste noten wegstierven, bleef vooral dat ene gevoel hangen: dit was geen gewoon optreden, maar een band die je live moet meemaken.
Op Rock Zottegem bewees STONE dat hun kracht niet alleen in hun platen zit, maar vooral in de rauwe, compromisloze manier waarop ze die tot leven brengen op een podium.
STEEL PANTER
Wie zich op Rock Zottegem afvroeg hoe glam metal anno 2026 nog klinkt, kreeg van Steel Panther een bijzonder duidelijk — en vooral luid — antwoord. Denk: een kruising tussen Spinal Tap, Ted Nugent in zijn wildste jaren, Lemmy Kilmister en een flinke scheut Tommy Lee. Gooi daar nog wat absurde outfits en een stevige knipoog bovenop, en je zit meteen midden in hun universum.
Vanaf opener “Eyes of a Panther” zat de sfeer er meteen in. De band — met frontman Michael Starr, gitarist Satchel, drummer Stix Zadinia en bassist Spyder — serveerde een set die even strak als schaamteloos was. Alles draaide om snelheid, virtuositeit en vooral: entertainment. De riffs vlogen je om de oren, de solo’s waren overdreven goed, en de ironie droop er vanaf.
Satchel stal meer dan eens de show met een gitaarsound die moeiteloos balanceerde tussen virtuoos en compleet over the top. Zijn solo’s — inclusief de nodige dive bombs en squeals — klonken alsof ze recht uit de gloriedagen van de jaren ’80 kwamen. Ondertussen zorgden hij en Spyder, gewapend met blinkende gitaren, voor perfect gesynchroniseerde moves die deden denken aan klassiekers als KISS en Van Halen.
Maar Steel Panther zou Steel Panther niet zijn zonder hun kenmerkende humor en publieksinteractie. Tussen de songs door werd het publiek constant betrokken — soms schaamteloos, vaak hilarisch — en groeide de tent uit tot één grote, uitzinnige meezinger. Het repertoire balanceerde tussen muzikale kunde en pure parodie, zonder ooit aan impact in te boeten.
Onder al die glitter en grappen schuilt echter een band die haar vak door en door kent. De set zat strak in elkaar, het tempo bleef hoog en de energie zakte geen seconde weg. Voor je het wist, zat de rit erop — alsof je even terug in de tijd was gekatapulteerd naar de gloriedagen van de glam metal.
Op Rock Zottegem bewees Steel Panther dat hun succes niet alleen draait om humor of nostalgie. Het is die combinatie van zelfrelativering, vakmanschap en compromisloos plezier die ervoor zorgt dat hun show blijft werken. Feesten alsof het 1987 is? Zij tonen zonder moeite hoe dat moet.
CHANNEL ZERO
En dan was het tijd voor wat onvermijdelijk voelde als een afscheid dat je eigenlijk nog niet wil nemen. Channel Zero is bezig aan zijn laatste tournee, en dat hing voelbaar in de lucht in de zwoele tent van Zottegem. Niet als een droevige, gelaten sfeer — integendeel — maar als een soort collectieve drang om nog één keer alles eruit te halen. Iedereen wilde erbij zijn, nog één keer die band horen, voelen, bijna aanraken.
Wanneer de lichten dimden steeg de spanning voelbaar. En dan: zonder omwegen erin. “Fool’s Parade”, “Heroin” en “Hot Summer” volgden elkaar in sneltempo op, alsof de band zelf geen seconde wilde verspillen. Franky De Smet-Van Damme, na een val met ontwrichte schouder, stond er zoals altijd: stevig, charismatisch en met die kenmerkende rauwe stem die nog niets aan kracht heeft ingeboet.
Wat daarna volgde, voelde als één lange, collectieve ontlading. Met “Suck My Energy”, “Help” en “Black Fuel” ging de zaal nog eens ouderwets uit zijn dak. De vloer daverde, het publiek brulde elke tekst woord voor woord mee, en overal zag je dezelfde blik: dit moment moest en zou beleefd worden.
Opvallend was hoe weinig deze show aanvoelde als een afscheid. Nergens die voorzichtigheid, nergens het gevoel dat hier wordt afgerond of uitgezwaaid. Integendeel: Channel Zero klonk en oogde scherper, hongeriger zelfs, alsof ze nu pas echt op kruissnelheid zijn gekomen. Misschien is dat net wat het zo dubbel maakt — je kijkt naar een band die nog altijd alles in zich heeft, maar tegelijk weet je dat het stilaan de laatste keer is.
En net daarom voelde deze avond niet alleen als een concert, maar als een moment dat bleef hangen. Eén dat je later nog eens oproept, met het geluid van ronkende gitaren en een zaal die tot op het bot meeleefde.
OMD
Soms heb je op een festival zo’n moment waarop de tijd even stil lijkt te staan. Op Rock Zottegem kwam dat moment er toen Orchestral Manoeuvres in the Dark het podium betrad. Geen overdonderende gitaren of brute kracht, maar een warme golf van synths, melodie en herkenning die meteen door de tent rolde.
Al meer dan veertig jaar bouwt de band aan een indrukwekkend repertoire, en dat voel je in elke noot. Vanaf de eerste klanken werd duidelijk dat dit geen gewone set zou worden, maar een trip door de geschiedenis van de synthpop. Klassiekers als “Enola Gay”, “Souvenir” en “Maid of Orleans” werden onthaald als oude vrienden — nummers die moeiteloos generaties overbruggen en nog altijd even fris klinken als toen ze voor het eerst verschenen.
Wat vooral opviel, was hoe vanzelfsprekend alles klonk. De combinatie van strakke elektronische klanken en onweerstaanbare melodieën zorgde voor een set die tegelijk nostalgisch en verrassend levendig aanvoelde. Het publiek — een mooie mix van doorwinterde fans en nieuwsgierige festivalgangers — liet zich gewillig meevoeren, deinend op de ritmes en luid meezingend waar het kon.
Live bewijst Orchestral Manoeuvres in the Dark waarom ze al decennia relevant blijven. Hun nummers zijn niet alleen tijdsdocumenten, maar ook songs die vandaag nog perfect werken op een festivalweide. Elk detail zat juist, elke opbouw klopte, en de sfeer groeide gestaag naar een collectief hoogtepunt.
Op Rock Zottegem werd het geen puur nostalgische terugblik, maar een viering van tijdloze popmuziek. Een set die je niet alleen even terugbracht naar de gouden jaren van de synthpop, maar ook bewees dat die muziek vandaag nog altijd springlevend is.
Meer artikels van deze auteur:
- SUIKERROCK – DAG 2
- Within Temptation : Energiek optreden en visuele pracht in Rock Zottegem.
- Maria Iskariot – Het publiek voor het podium laat zich volledig gaan
- The Wolf Banes – 40 Years of Women and Wine
- Leif Vollebekk – Duizelingwekkend goed.
- The Damned – De originele punkers laten geen tekenen van vertraging zien.
- Di-rect – Een avond om niet te vergeten
- Pommelien Thijs betovert Suikerrock: van belofte naar stralende ster
- M-IDZOMER – dag 1
- Glints laat de Main Stage daveren met stijl, energie en oprechte fun
- Manic Street Preachers : De grote overlevers van de rock blijven verrassen in Rock Zottegem.
- Novastar : The Best Is Yet to Come.
- Rival Sons : Sprankelende rock-‘n-roll van een band op het hoogtepunt van hun kunnen.
- Olly Alexander verrast met glitter, emotie en onweerstaanbare energie op Suikerrock
- Punx in the Pit : Energieke atoombom
- Groot Verlof 2023 – Beleuvenissen II
- Ashnikko : een performance met overtuiging, flair en de nodige attitude.
- Nelly Furtado betovert Suikerrock – een avond vol klasse, nostalgie en verrassingen
- Richard Ashcroft : Bittersweet Symphony, dat is het leven…
- Trixie Whitley : Vertrouwd en gezellig
Weergaven: 1