Read Time:1 Minute, 51 Second
Dinsdagavond trok ik naar Het Depot voor Maria Iskariot, en nog voor de eerste noot werd gespeeld, hing er al iets onrustigs in de lucht. Zo’n typische spanning die alleen ontstaat wanneer een zaal langzaam volloopt met mensen die weten dat ze niet gewoon naar een concert gaan kijken, maar zich samen ergens in gaan smijten.
Support act Gender Reveal Atomic Bomb beet de spits af met een set die alle kanten uitvloog: schurende gitaren, ritmes die plots kantelden en een energie alsof de vloer elk moment kon openbarsten. Het publiek stond eerst nog wat afwachtend te knikken, maar tegen het einde van hun set begon de zaal zichtbaar los te komen. Alsof iedereen langzaam dezelfde hartslag kreeg.
Toen Maria Iskariot uiteindelijk het podium opkwam, veranderde de sfeer meteen. Geen grootse entrée, geen afstand tussen band en publiek — eerder alsof vier mensen zich midden in een storm wierpen en de rest uitnodigden om mee te springen. Hun nummers klonken vuil, urgent en verrassend kwetsbaar tegelijk. De songs van hun debuutplaat Wereldwaan werden niet netjes gespeeld, maar bijna uitgespuwd, alsof ze te belangrijk waren om proper te brengen.
Wat me vooral bijblijft, is hoe tegenstrijdig alles voelde: hard maar warm, cynisch maar hoopvol. Frontvrouw Helena Cazaerck bewoog zich alsof stilstand verboden was, terwijl het publiek elke zin terugkaatste alsof het collectieve therapie was. Er werd geduwd, gezweet en geschreeuwd, maar tegelijk hing er een vreemd gevoel van verbondenheid in de zaal — alsof iedereen daar even dezelfde verwarring over de wereld deelde. Dat past ook perfect bij de band: maatschappijkritisch zonder belerend te worden, chaotisch zonder ooit vrijblijvend te klinken.
Tegen de laatste nummers veranderde Het Depot in een dampende massa armen, bierbekers en schorre stemmen. Niemand leek nog bezig met hoe laat het was. Maria Iskariot speelde niet alsof ze iets wilden bewijzen; eerder alsof dit de enige manier was waarop ze konden bestaan. En precies daardoor werkte het zo goed.
Toen de lichten aangingen, bleef dat typische concertgevoel hangen: oorsuizen, plakkerige schoenen en het besef dat je even deel uitmaakte van iets dat onmogelijk volledig uit te leggen valt aan mensen die er niet bij waren. Sommige concerten zijn gewoon muziek. Dit voelde meer als een gedeelde uitbarsting.
Meer artikels van deze auteur:
- SUIKERROCK – DAG 2
- Leif Vollebekk – Duizelingwekkend goed.
- The Wolf Banes – 40 Years of Women and Wine
- Peter Hook and The Light bracht zijn New Order en Joy Division-verleden naar Het Depot, 14 november 2023
- Pommelien Thijs betovert Suikerrock: van belofte naar stralende ster
- Punx in the Pit : Energieke atoombom
- Novastar : The Best Is Yet to Come.
- M-IDZOMER – dag 1
- Within Temptation : Energiek optreden en visuele pracht in Rock Zottegem.
- Manic Street Preachers : De grote overlevers van de rock blijven verrassen in Rock Zottegem.
- Groot Verlof 2023 – Beleuvenissen II
- Een avond Luka Bloom pur sang, 19 november 2023
- Trixie Whitley : Vertrouwd en gezellig
- Nelly Furtado betovert Suikerrock – een avond vol klasse, nostalgie en verrassingen
- Glints laat de Main Stage daveren met stijl, energie en oprechte fun
- Olly Alexander verrast met glitter, emotie en onweerstaanbare energie op Suikerrock
- Dizzee Rascal brengt sfeer en beats op Suikerrock.
- Jools Holland : de swingende bandleader is nog beter dan op de televisie !
- Lloyd Cole in Het Depot, 05 november 2023
- Richard Ashcroft : Bittersweet Symphony, dat is het leven…
Weergaven: 0