Read Time:10 Minute, 53 Second
Rock Herk 2026 bevestigde opnieuw waarom het meer is dan een festival: het is een erfgoedmoment voor alternatieve muziekliefhebbers. In zijn 42e editie transformeerde het Limburgse Herk-de-Stad opnieuw twee dagen lang tot een oase van rauwe gitaren, snedige beats en underground vibes.
DRESSED LIKE BOYS
‘Zeg nooit dat Dressed Like Boys-songs ‘maar’ queerliedjes zijn.’
Tijdens Rock Herk kreeg het publiek een andere kant te zien van Jelle Denturck, vooral bekend als de energieke frontman van DIRK., een band waarmee hij de voorbije jaren stevig heeft uitgehaald.
Wat mij vooral raakte, was hoe persoonlijk en oprecht alles aanvoelde. Waar Denturck vroeger bij DIRK. nog alle remmen losgooide, zag ik nu een artiest die zijn publiek op een heel andere manier wist te raken. Geen brute energie meer, maar iets veel subtielers en misschien nog krachtigers: breekbare, melancholische nummers die recht naar binnen snijden. Het deed me denken aan invloeden zoals Elton John of Sufjan Stevens, maar nooit als kopie — eerder als een eigen, herkenbare stem die daar los boven staat. De volumeknop ging letterlijk en figuurlijk een stuk naar links, waardoor er ruimte ontstond voor nuance en emotie.
De nummers voelden aan als een vorm van zelfonderzoek. Denturck zong openhartig over zijn zoektocht naar persoonlijke vrijheid, zijn hechte vriendschappen en zijn homoseksualiteit en relatie. Daarbij schuwde hij ook moeilijkere thema’s niet, zoals gaybashing. Die eerlijkheid gaf het optreden een sterke lading en zorgde voor een intense connectie met het publiek.
Wat me misschien nog het meest verbaasde, was hoe hij met zo weinig zoveel impact kon maken. Een onuitgebrachte pianosong, ‘And Then I Woke Up’, gespeeld in alle eenvoud — en toch kreeg hij het hele veld muisstil. Dat soort momenten vergeet je niet snel.
Dressed Like Boys gaf op Rock Herk geen gewoon optreden, maar een ervaring die nog lang blijft nazinderen. Ik stond daar niet gewoon te kijken — ik voelde elk nummer. En terwijl ik het terrein weer afliep, dacht ik maar één ding: als dit nog maar het begin is, waar eindigt dit dan?
SONS
Tijdens Rock Herk kreeg het publiek een band te zien die duidelijk niet bang is om grenzen te verleggen. SONS brachten een set die niet alleen rauw en energiek was, maar ook verrassend groovy en dansbaar.
De mannen van SONS zijn dan wel geen echte familie, maar wat ze gisteren op het podium lieten horen, voelde wél alsof ze uit hetzelfde hout gesneden zijn. Alles klopte: ze speelden messcherp, zaten constant strak op elkaar en lieten amper steken vallen.
Met hun sterke plaat Hallo onder de arm duurde het niet lang voor de vonk oversloeg naar het publiek. Vooraan was het al snel: helm op en gaan, tenzij je knock-out wilde eindigen in de moshpit. Toch ging het pas écht los bij hun nieuwste nummer “Surfin’”. Toen begon het publiek massaal te crowdsurfen, de ene na de andere richting de barrière gedragen.
Zelf bleven we netjes met beide voeten op de grond, maar eerlijk: we snapten het volledig. SONS zette zo’n straffe show neer dat zelfs wij even twijfelden om ons te laten optillen en mee te surfen op die golf van energie.
SONS op de Main Stage van Rock Herk was goed – zonder bullshit, zonder veel gedoe, zonder dode momenten, zonder meer – en dus ook meer dan goed genoeg.
SYLVIE KREUSCH
Het mysterie en de duisternis van op de eerste platen maakten grotendeels plaats voor openheid, lucht en positiviteit. Wat niet veranderd is? De ongekende podiumkracht die Sylvie Kreusch bezit. Zonder daarbij haar kwetsbaarheid te verliezen. Sylvie Kreusch is nog steeds de beste performer van de Benelux, bewees ze vrijdagavond met haar show in Rock Herk.
Haar set voelde als een zorgvuldig opgebouwde totaalervaring, waarin muziek en beeld naadloos in elkaar overvloeiden. Kreusch bracht oprechte, emotioneel geladen nummers, gedragen door haar kenmerkende experimentele popsound. Tegelijk zorgden de visuele elementen voor een extra dimensie, waardoor het optreden bijna filmisch aanvoelde en het publiek volledig werd ondergedompeld in haar wereld.
Ze had een paar songs nodig om op stoom te komen, maar zodra ‘Walk walk’ aanbrak, leek Kreusch haar groove gevonden te hebben. Ze schreed over het podium als een diva, gaf een strakke versie van ‘Please to Devon’ ten beste en liet haar muzikanten schitteren. Die gaven het beste van zichzelf in de afsluiter ‘Comic trip’: snedige gitaarlicks, een opzwepend baslijntje en daarbovenop die aanstekelijke ‘pa-paw, bang-bangs’ en ‘boomchaka-wows’ van Sylvie.
Sylvie Kreusch bracht op Rock Herk een verbluffende liveshow die balanceerde tussen realiteit en verbeelding. Het was een optreden dat niet alleen beklijft door de muziek, maar vooral door de unieke sfeer en artistieke visie die ze moeiteloos tot leven wist te brengen.
THE LIBERTINES
Op Rock Herk stonden The Libertines op het podium als een band die haar turbulente verleden niet verloochent, maar er net kracht uit put. Ooit bekend als de ultieme rock-’n-roll-straatkinderen, bewezen ze dat ze vandaag sterker en hechter klinken dan ooit tevoren.
Vanaf de eerste noten werd duidelijk dat de groep een indrukwekkende evolutie heeft doorgemaakt sinds hun chaotische maar invloedrijke debuut Up The Bracket uit 2002. De setlist was een zorgvuldig samengestelde mix van hun grootste hits, waaronder Can’t Stand Me Now , What a Waster en Time for Heroes . Ze wisten ook nummers van hun studioalbum All Quiet on the Easter Esplanade uit 2024 , zoals Merry Old England en Run Run Run , erin te verwerken, die echter minder indruk maakten dan de klassiekers. Het publiek zong uit volle borst mee en veranderde het podium in een postpunk-revival uit de jaren 2000.
De Libertines stonden bekend om hun rauwe, ongepolijste, gruizige instrumentatie en hun lyrische, bijna spreekzame stijl, evenals hun hedonisme voor de gedesillusioneerde jeugd. Ze raakten letterlijk vele snaren en riepen een vluchtig maar geliefd verleden op van nonchalante, chique bohemien glamour, dat rond 2010 ten einde kwam. Het decorontwerp ving die periode zo levendig op, alsof er een tijdmachine was gebruikt om de indrukwekkende beelden samen te stellen. Magenta licht danste over het publiek en creëerde een caleidoscoop van psychedelische effecten die de toeschouwers in een sonische omhelzing hulden.
Naarmate de avond vorderde, nam de beruchte garagerockband even de tijd om anekdotes te delen over roem, vriendschap en het schrijven van liedjes sinds de oprichting van de groep in 1997. Doherty’s ongefilterde openhartigheid en Barâts meer gereserveerde houding zorgden voor een perfecte balans tussen humor en betrokkenheid, die goed werd ontvangen.
Het hoogtepunt van de avond was zonder twijfel, toen de band ‘ Don’t Look Back Into the Sun’ speelde . De sfeer veranderde en een sterke golf van saamhorigheid overspoelde het publiek terwijl fans elkaar omhelsden en in koor zongen. Het was een moment van pure euforie, een collectieve ervaring die de essentie van livemuziek en een hernieuwd gevoel van verbondenheid dat tijd, ruimte en elke smartphone overstijgt, perfect samenvatte. Ondanks dat ze een genre in stand houden dat bijna dood is, bewezen The Libertines dat hun rebelse geest standhoudt en tegen alle verwachtingen in blijft voortbestaan.
The Libertines leverden op Rock Herk een set af die hun verleden eert, maar tegelijk duidelijk maakt dat ze nog lang niet zijn uitverteld. Het was een optreden vol karakter, energie en herwonnen focus — een bewijs dat deze band nog steeds relevant is en blijft groeien.
AMENRA
Op Rock Herk bewees Amenra opnieuw waarom ze al jaren tot de absolute top van de post-metalscene behoren. Hun optreden voelde minder als een klassiek concert en meer als een intens ritueel, waarin muziek, emotie en beleving naadloos samensmolten.
Op de main stage van Rock Herk stond ik oog in oog met Amenra, en eerlijk: het voelde minder als een concert en meer als iets wat je moet ondergaan. Vanaf het begin merkte ik hoe moeilijk het was om de nummers van elkaar te onderscheiden — niet omdat ze op elkaar lijken, maar omdat alles zo naadloos in elkaar overvloeit. Net wanneer ik dacht dat een stuk stilviel, hield de band die spanning nog nét iets langer vast… om dan alles opnieuw open te trekken. Die constante spanning tussen stilte en explosie greep me volledig vast.
Tijdens de rustige momenten hoorde ik letterlijk mijn eigen adem. Maar wanneer de muziek losbarstte, voelde ik het in mijn maag — alsof er een schokgolf door het publiek ging. Het begon vaak met dat herkenbare, bijna hypnotiserende gitaargetokkel. Iets dat me eerst deed wegdromen, om me daarna genadeloos terug de realiteit in te slaan. Bij “A Solitary Reign” gebeurde dat misschien wel het sterkst: ik stond daar gewoon te staren, volledig meegezogen in de sfeer.
Wat me ook opviel, was hoe sober alles eruitzag. Geen overbodige lichtshow, geen spektakel — alleen licht en donker. Zwart-wit. In eerste instantie lijkt dat simpel, maar net daardoor kwam alles zoveel harder binnen. Het paste perfect bij de muziek: puur, eerlijk en zonder afleiding. En ondertussen speelde de band met structuren die net niet doen wat je verwacht. Tempo’s die verschuiven, accenten die nét anders vallen… het hield me constant alert.
Bij “Salve Mater” zag ik Colin H. Van Eeckhout alle kanten opgaan: het ene moment klonk hij alsof hij zijn ziel uitschreeuwde, het volgende moment bijna teder en breekbaar. Dat contrast bleef hangen. En toen bij “.Am Kreuz.” ook Amy Tung Barrysmith haar stem toevoegde, kreeg het geheel nog een extra laag die recht binnenkwam.
Maar het moment dat me echt bijblijft, was de afsluiter “De Evenmens”. Van Eeckhout stapte naar voren en sprak het publiek toe op een manier die moeilijk te beschrijven is — intens, oprecht, bijna confronterend. Toen het nummer losbarstte, voelde het alsof alles samenkwam. De muziek, de emotie, het publiek… alles viel op zijn plaats.
Toen het gedaan was, stond ik daar even stil. Alsof ik moest bekomen van wat ik net had meegemaakt. Amenra op Rock Herk was geen optreden waar je gewoon naar kijkt. Het was iets dat onder je huid kruipt en daar nog lang blijft zitten.
RONKER
Helaas moest DITZ op het laatste moment afhaken, maar gelukkig had Rock Herk nog een andere band in hoofdletters achter de hand. RONKER zorgde op Rock Herk voor een van de meest explosieve en onvoorspelbare sets van de dag. De Belgische band, die zichzelf omschrijft als een “speednoise”-fenomeen, maakte meteen duidelijk dat ze niet van plan waren om zich in een hokje te laten duwen.
Al bij hun opkomst viel hun opvallende, uniforme look op — alsof een groep gekloonde brandweermannen het podium had overgenomen. Die visuele knipoog deed denken aan bands als Ramones, maar muzikaal ging RONKER een compleet andere richting uit. Wat volgde was een nietsontziende geluidsaanval waarin noiserock, hardcore en invloeden uit de emo van de jaren 90 op een unieke manier samensmolten.
De band speelde met een ontembare energie en liet nauwelijks ruimte om op adem te komen. Hun nummers, vaak kort en intens, knalden in hoog tempo door de setlist en hielden het publiek voortdurend op scherp. Toch zat er onder die chaos een verrassend gevoel voor melodie en structuur, wat hun sound tegelijk ruw én toegankelijk maakte.
Live hadden de nummers nog een extra laag: gruiziger, luider en met een urgentie die op plaat slechts deels te vatten is. Het was duidelijk waarom RONKER in korte tijd is uitgegroeid tot een van de meest besproken acts binnen de Belgische heavy-scene, met passages op festivals als Hellfest, 2000Trees en Pukkelpop.
Op Rock Herk bevestigde RONKER hun reputatie als rijzende kracht. Hun optreden was chaotisch, intens en eigenzinnig — een auditieve storm die even overweldigend als opwindend was en het publiek achterliet met suizende oren en een brede grijns.
HO99o9
Ho99o9 bracht op Rock Herk een set die alle verwachtingen tartte en elke vorm van genregrenzen volledig aan diggelen sloeg. Het duo, bestaande uit theOGM en Yeti Bones, bewees dat hun reputatie als ongrijpbare en grensverleggende act meer dan terecht is.
Vanaf het eerste moment werd duidelijk dat dit geen doorsnee optreden zou worden. Wat volgde was een intense sonische aanval waarin hiphop, hardcore, punk, metal, industrial en elektronica op explosieve wijze samensmolten. Ho99o9 leek genres niet simpelweg te combineren, maar ze eerder te ontleden en opnieuw op te bouwen tot iets compleet eigens — een soort muzikale alchemie die zowel chaotisch als gecontroleerd aanvoelde.
Live kwam hun muziek nog rauwer en directer binnen. De beats dreunden, de gitaren sneden door de mix en de vocals van theOGM en Yeti Bones klonken onvoorspelbaar en compromisloos. Het publiek werd meegesleurd in een kolkende massa van energie, waarin stil blijven staan simpelweg geen optie was.
Ook materiaal uit hun derde album Tomorrow We Escape (2025) kreeg een prominente plek in de set. Die nummers onderstreepten hun voortdurende drang om te experimenteren en hun sound verder te pushen, zonder hun agressieve en confronterende karakter te verliezen.
Ho99o9 leverde op Rock Herk een performance af die even ontwrichtend als meeslepend was. Het was een optreden dat je niet zomaar ondergaat, maar dat je volledig opslokt — luid, intens en compromisloos. Wie erbij was, kreeg een zintuiglijke ervaring die nog lang blijft nazinderen.
Meer artikels van deze auteur:
- Rock Zottegem 2026 (zaterdag): Oververhitte optredens.
- SUIKERROCK – DAG 2
- Maria Iskariot – Het publiek voor het podium laat zich volledig gaan
- Leif Vollebekk – Duizelingwekkend goed.
- The Wolf Banes – 40 Years of Women and Wine
- The Damned – De originele punkers laten geen tekenen van vertraging zien.
- M-IDZOMER – dag 1
- Pommelien Thijs betovert Suikerrock: van belofte naar stralende ster
- Ashnikko : een performance met overtuiging, flair en de nodige attitude.
- Trixie Whitley : Vertrouwd en gezellig
- Di-rect – Een avond om niet te vergeten
- Glints laat de Main Stage daveren met stijl, energie en oprechte fun
- Within Temptation : Energiek optreden en visuele pracht in Rock Zottegem.
- Groot Verlof 2023 – Beleuvenissen II
- Richard Ashcroft : Bittersweet Symphony, dat is het leven…
- Nelly Furtado betovert Suikerrock – een avond vol klasse, nostalgie en verrassingen
- Punx in the Pit : Energieke atoombom
- Novastar : The Best Is Yet to Come.
- Manic Street Preachers : De grote overlevers van de rock blijven verrassen in Rock Zottegem.
- Lloyd Cole in Het Depot, 05 november 2023
Weergaven: 1