Read Time:3 Minute, 15 Second
De Amerikaanse artieste Ashnikko streek neer in La Madeleine in Brussel en maakte meteen duidelijk waarom ze bekendstaat om haar eigenzinnige en uitgesproken stijl. Met een dynamische mix van elektropop, punk en hyperpop wist ze het publiek moeiteloos mee te slepen. Invloeden uit hiphop, bubbelgum pop en theatrale performancekunst vloeiden daarbij naadloos in elkaar over, wat zorgde voor een kleurrijke en energieke totaalervaring.
Een kwartier later dan gepland ging het concert van start, maar nog voor opener “Sticky Fingers” halverwege was, leek het publiek die vertraging al vergeten. Ashnikko begon solo in een speels decor, waarna de toevoeging van twee dansers het geheel al snel omvormde tot een levendig en visueel aantrekkelijk spektakel. Vanaf het eerste moment was duidelijk dat ze er een memorabele avond van wilde maken. Na een opmerkelijk ‘gesprek’ met een kraai op het podium volgden met “Microplastics” en “Lip Smacker” meteen nog twee nummers in snel tempo. Amper tien minuten ver zaten we al aan drie songs, al werd dat hoge ritme niet consequent aangehouden.
Zo werd “Tricket” voorafgegaan door een vrij uitgebreid praatmoment, dat soms wat deed denken aan een minder kindvriendelijke versie van K3. Tijdens de show gaf Ashnikko ook aan fysiek uitgeput te zijn en na afloop dringend nood te hebben aan rust. Tegelijk benadrukte ze dat de laatste show van een tour steevast gepaard gaat met een extra dosis energie — een belofte die ze moeiteloos inloste met choreografieën die tegelijk krachtig en sensueel waren.
Doorheen de avond kwam het merendeel van Smoochies aan bod, afgewisseld met ouder werk. Zo kon een medley van “Toxic” en “Invitation” rekenen op luidkeelse steun van het enthousiaste publiek. Zinnen als ‘Fuck you mean you need it’ werden massaal meegezongen, zonder dat het geheel overdreven hysterisch werd. Daarnaast nam Ashnikko uitgebreid de tijd om contact te maken met haar fans. Zo signeerde ze een bordje van een fan en haalde ze een verkleed koppel op het podium, waarbij één van hen jaren geleden nog een pop aan haar had geschonken. Die interacties voelden oprecht aan, al namen ze soms meer tijd in beslag dan de nummers zelf.
Dat Ashnikko moeiteloos verschillende genres combineert, werd doorheen de set nogmaals onderstreept. De stevige hiphopvibes van “Toxic” maakten plaats voor het metalachtige “Chichinya”, waarin tegelijk elektropop en een uitgesproken kawaii-esthetiek verweven zaten. Heel wat andere nummers bewogen zich binnen gelijkaardige sferen, waardoor een zekere eentonigheid af en toe op de loer lag. Toch wist Ashnikko die valkuil telkens tijdig te vermijden.
Met “It Girl” werd bijvoorbeeld een rustiger moment ingelast, voorafgegaan door een uitgebreide intro met een quote van Cher. Nadien trok Ashnikko het tempo opnieuw op door meerdere nummers naadloos in elkaar te laten overvloeien, waardoor het publiek zichtbaar de kans kreeg om opnieuw energie op te bouwen. Dat procédé werd richting het einde nog eens herhaald met “Itty Bitty” en “Slumber Party”, om uiteindelijk af te sluiten met een sterke en publieksgerichte versie van “Daisy”.
Stellen dat Ashnikko kwam, zag en overwon, zou misschien wat overdreven zijn, maar dat ze een onderhoudende en eigenzinnige show neerzette, staat buiten kijf. Met haar energieke nummers en uitgesproken stijl wist ze het publiek moeiteloos mee te nemen in haar universum. Tegelijk viel niet te ontkennen dat de vele praatmomenten soms een rem zetten op het tempo van de set. Aangezien een aantal nummers vrij kort zijn, voelden sommige intermezzo’s even lang — of zelfs langer — aan dan de songs zelf, wat de dynamiek van het optreden niet altijd ten goede kwam.
Daar staat tegenover dat Ashnikko oprecht de connectie met haar fans opzocht, en wanneer ze het muzikale tempo liet primeren, stond ze er ook volledig. Het publiek genoot zichtbaar van de momenten waarop er gedanst, meegezongen en gesprongen kon worden. Mogelijk speelde vermoeidheid een rol in het tempo van de avond, maar uiteindelijk leverde Ashnikko wat ze beloofde: een performance met overtuiging, flair en de nodige attitude.
Meer artikels van deze auteur:
- SUIKERROCK – DAG 2
- Pommelien Thijs betovert Suikerrock: van belofte naar stralende ster
- M-IDZOMER – dag 1
- Within Temptation : Energiek optreden en visuele pracht in Rock Zottegem.
- Richard Ashcroft : Bittersweet Symphony, dat is het leven…
- Nelly Furtado betovert Suikerrock – een avond vol klasse, nostalgie en verrassingen
- Punx in the Pit : Energieke atoombom
- Trixie Whitley : Vertrouwd en gezellig
- Groot Verlof 2023 – Beleuvenissen II
- Maria Iskariot – Het publiek voor het podium laat zich volledig gaan
- The Damned – De originele punkers laten geen tekenen van vertraging zien.
- Leif Vollebekk – Duizelingwekkend goed.
- Olly Alexander verrast met glitter, emotie en onweerstaanbare energie op Suikerrock
- Glints laat de Main Stage daveren met stijl, energie en oprechte fun
- Di-rect – Een avond om niet te vergeten
- Peter Hook and The Light bracht zijn New Order en Joy Division-verleden naar Het Depot, 14 november 2023
- Novastar : The Best Is Yet to Come.
- Een avond Luka Bloom pur sang, 19 november 2023
- Lloyd Cole in Het Depot, 05 november 2023
- The Wolf Banes – 40 Years of Women and Wine
Weergaven: 1