Read Time:1 Minute, 51 Second
De lucht boven het Martelarenplein voelde koud en grijs aan, maar voor de deuren van Het Depot hing iets anders in de lucht: leren jassen, oude bandshirts, eyeliner die al sinds de jaren tachtig meegaat en dat typische gevoel dat je krijgt wanneer een band met een legendarische reputatie straks het podium op stapt. Niet uit nostalgie alleen, maar omdat ze nog altijd relevant genoeg zijn om een zaal driekwart vol mensen bijeen te brengen.
Toen The Rats het voorprogramma aftrapte, voelde de zaal nog afwachtend aan. Mensen haalden pinten, knikten naar elkaar alsof ze elkaar al twintig jaar op punkconcerten tegenkomen. Maar zodra de lichten uitgingen voor The Damned, veranderde de sfeer onmiddellijk. Een luid gejuich, gevolgd door die eerste explosie van gitaren die tegelijk rommelig en messcherp klonk.
David Vanian verscheen zoals alleen David Vanian kan verschijnen: half crooner, half vampier, volledig onaantastbaar. Zijn diepe bariton vulde de zaal meteen, donker en theatraal, terwijl Captain Sensible ernaast stond alsof chaos zelf een gitaar had vastgenomen. Het contrast tussen die twee blijft magisch: de ene koel en elegant, de andere absurd en onvoorspelbaar. En toch werkt het al bijna vijftig jaar.
Wat me het meest verraste, was hoe levend de muziek nog klonk. Dit voelde niet als een band die haar klassiekers plichtsbewust kwam afhaspelen. Nummers als “New Rose” en “Neat Neat Neat” klonken vuil, snel en gevaarlijk — alsof punk nog steeds iets is dat uit de hand kan lopen. Tegelijk zat er in de meer gothic getinte nummers een donkere grandeur die de zaal volledig meesleurde. Je voelde hoe The Damned ergens tussen pure punk en gothic rock zweeft, zonder ooit volledig voor één van beide te kiezen.
Toen de laatste tonen wegstierven en de band het podium verliet, bleef er een vreemd gevoel hangen. Niet alleen nostalgie, maar bewondering. Voor een band die al sinds 1976 luid, vreemd en compromisloos haar eigen ding doet — en daar nog steeds mee wegkomt.
Buiten reden de laatste treinen het station van Leuven binnen. Mensen praatten na met schorre stemmen en een halflege beker bier in de hand. En ergens voelde het geruststellend dat bands als The Damned nog bestaan. Alsof sommige vormen van rebellie gewoon weigeren oud te worden.
Meer artikels van deze auteur:
- SUIKERROCK – DAG 2
- Maria Iskariot – Het publiek voor het podium laat zich volledig gaan
- The Wolf Banes – 40 Years of Women and Wine
- Leif Vollebekk – Duizelingwekkend goed.
- Di-rect – Een avond om niet te vergeten
- Groot Verlof 2023 – Beleuvenissen II
- Pommelien Thijs betovert Suikerrock: van belofte naar stralende ster
- M-IDZOMER – dag 1
- Within Temptation : Energiek optreden en visuele pracht in Rock Zottegem.
- Novastar : The Best Is Yet to Come.
- Glints laat de Main Stage daveren met stijl, energie en oprechte fun
- Nelly Furtado betovert Suikerrock – een avond vol klasse, nostalgie en verrassingen
- Olly Alexander verrast met glitter, emotie en onweerstaanbare energie op Suikerrock
- Peter Hook and The Light bracht zijn New Order en Joy Division-verleden naar Het Depot, 14 november 2023
- Manic Street Preachers : De grote overlevers van de rock blijven verrassen in Rock Zottegem.
- Trixie Whitley : Vertrouwd en gezellig
- Lloyd Cole in Het Depot, 05 november 2023
- Punx in the Pit : Energieke atoombom
- Een avond Luka Bloom pur sang, 19 november 2023
- Dizzee Rascal brengt sfeer en beats op Suikerrock.
Weergaven: 0