Read Time:2 Minute, 55 Second
Sommige concerten zijn meer dan een presentatie van een nieuw album. Ze voelen aan als een wandeling door een leven, een verzameling herinneringen die samenkomen in één zaal. Dat was precies wat Greg Dulli en The Afghan Whigs naar de Ancienne Belgique brachten tijdens hun Soft Control Tour, waarmee de band tegelijk haar veertigjarig bestaan viert.
Nog voor de hoofdact het podium betrad, zorgde Ed Harcourt voor de ideale opwarming. Alleen gewapend met piano, gitaar en een indrukwekkende stem herinnerde hij eraan waarom hij al jaren een gewaardeerde compagnon is van Dulli. Zijn songs zweefden door de AB als kleine films: melancholisch, warm en meeslepend.
Toen even later de lichten doofden, hing er een verwachtingsvolle spanning in de zaal. Niet alleen omdat The Afghan Whigs onlangs het uitstekend ontvangen nieuwe album Soft Control uitbrachten, maar ook omdat de band de reputatie heeft live telkens nét iets meer te geven dan wat op plaat te horen valt. Vanaf de eerste noten werd duidelijk dat dit geen nostalgieshow zou worden. Integendeel. De groep klonk energiek, gretig en verrassend fris.
De nieuwe single “Jungle Roux” bleek meteen een perfecte opener: een smerige, verslavende riff, gedragen door het nog altijd karakteristieke stemgeluid van Dulli. Een zanger die vandaag misschien wat meer grijs haar heeft, maar artistiek sterker lijkt dan ooit. Wat vooral opviel, was de vanzelfsprekendheid waarmee oud en nieuw materiaal naast elkaar stond. Klassiekers als “Debonair”, “What Jail Is Like”, “I’m Her Slave” en “Fountain and Fairfax” werden onthaald alsof ze gisteren waren geschreven. Nieuwe nummers uit Soft Control pasten moeiteloos in dat geheel. De combinatie van gruizige gitaren, soulinvloeden en onderhuidse emotie blijft immers het handelsmerk van de band, ongeacht het decennium waarin de songs ontstonden.
De kracht van een Afghan Whigs-concert zit echter niet alleen in de nummers. Het zit in de details. In de manier waarop Dulli contact zoekt met het publiek. In de blikken tussen de muzikanten. In het voelbare plezier waarmee elke song wordt gespeeld.Waar sommige bands hun verleden reproduceren, lijken The Afghan Whigs het telkens opnieuw te beleven. Daardoor voelde deze avond nooit als een jubileumviering, maar als een groep die nog steeds midden in haar verhaal staat.
Een rustiger middengedeelte gaf de set extra diepte. Songs als “Please, Baby, Please” en “It Kills” lieten een meer kwetsbare kant horen, zonder dat de intensiteit wegviel. Integendeel: juist daar werd duidelijk hoe sterk het songschrijverschap van Dulli geëvolueerd is. De woede en duisternis van vroeger hebben plaatsgemaakt voor nuance, zonder hun scherpte te verliezen. Een ontwikkeling die perfect aansluit bij de thematiek van Soft Control.
Toen de band vervolgens weer vol op het gaspedaal ging met nummers als “Summer’s Kiss”, “Into The Floor” en de afsluitende publieksfavorieten, veranderde de AB in één deinende massa. Er werd meegezongen, geknikt en genoten. Niet uit nostalgie, maar uit bewondering voor een band die vier decennia na haar ontstaan nog altijd relevant, geloofwaardig en hongerig klinkt. Misschien was dat wel de grootste verdienste van deze avond. The Afghan Whigs bewezen dat een lange carrière geen reden hoeft te zijn om achterom te kijken. In de Ancienne Belgique vierden ze hun verleden, maar speelden ze vooral alsof de toekomst nog volledig openlag. En precies daardoor voelde dit concert niet als een verjaardag, maar als een nieuw hoofdstuk in een uitzonderlijk rockverhaal.
Een intense, warme en energieke rockavond waarin verleden en heden naadloos samenvloeiden. Greg Dulli en zijn kompanen bevestigen dat ze ook na veertig jaar nog tot de meest meeslepende livebands van hun generatie behoren.
Meer artikels van deze auteur:
- Rock Herk : Waar alles samen komt (festivaldag 1)
- Rock Zottegem 2026 (zaterdag): Oververhitte optredens.
- SUIKERROCK – DAG 2
- Trixie Whitley : Vertrouwd en gezellig
- M-IDZOMER – dag 1
- Groot Verlof 2023 – Beleuvenissen II
- Ashnikko : een performance met overtuiging, flair en de nodige attitude.
- Black Stone Cherry in Het Depot: De kunst van de riff en de groove.
- The Damned – De originele punkers laten geen tekenen van vertraging zien.
- Suikerrock : Zoet en warm (verslag vrijdag)
- Pommelien Thijs betovert Suikerrock: van belofte naar stralende ster
- Peter Hook and The Light bracht zijn New Order en Joy Division-verleden naar Het Depot, 14 november 2023
- The Wolf Banes – 40 Years of Women and Wine
- Within Temptation : Energiek optreden en visuele pracht in Rock Zottegem.
- Richard Ashcroft : Bittersweet Symphony, dat is het leven…
- Maria Iskariot – Het publiek voor het podium laat zich volledig gaan
- Nelly Furtado betovert Suikerrock – een avond vol klasse, nostalgie en verrassingen
- Novastar : The Best Is Yet to Come.
- Leif Vollebekk – Duizelingwekkend goed.
- Glints laat de Main Stage daveren met stijl, energie en oprechte fun
Weergaven: 0