Read Time:2 Minute, 51 Second

Het is een kwart eeuw geleden dat The Verve hun baanbrekende album Urban Hymns uitbracht, maar de nummers voelen nog steeds rijp en tijdloos aan op de Lokerse Feesten.

Richard Ashcroft kennen we natuurlijk in de eerste plaats als de charismatische frontman van The Verve, een band die inmiddels al zo’n vijftien jaar ter ziele is. Toch blijft zijn muzikale erfenis springlevend, en tijdens dit optreden deed Ashcroft precies wat het publiek van hem verwachtte: het eren en opnieuw tot leven brengen van de klassiekers die hem groot maakten. Nadat hij de avond opende met zijn eigen interpretatie van John Lennons “Bring on the Lucie”, volgde met “Space and Time” meteen een eerste hoogtepunt uit het Verve-repertoire.

Al snel werd duidelijk dat Ashcroft nog steeds beschikt over zijn kenmerkende, doorleefde stemgeluid. Die blijft indrukwekkend krachtig en expressief, al klonk hij hier en daar wat verkouden en miste zijn stem af en toe de souplesse van pakweg dertig jaar geleden. Dat werd bijvoorbeeld hoorbaar tijdens een verder sterke uitvoering van “Sonnet”, waar hij even naast de toon zat. Opmerkelijk genoeg wijdde hij dat zelf aan zijn beslissing om zich niet te laten vaccineren tegen corona, waardoor hij langere tijd in Engeland verbleef en werd blootgesteld aan minder gunstige weersomstandigheden. Toch mag het gezegd: zelfs in minder optimale vorm blijft Ashcroft een zanger met uitzonderlijke zeggingskracht.

De inmiddels prille vijftiger wist zijn energie goed te doseren, mede dankzij de prominente rol van zijn gitarist. Die zorgde met uitgesponnen solo’s voor ademruimte, zoals tijdens het intense slot van “Weeping Willow”. Ook minder bekend solomateriaal, zoals “Music Is Power”, werd verrijkt met stevig gitaarwerk, wat de nummers extra dynamiek gaf. Tijdens “A Song for the Lovers” werd het podium aangekleed met projecties van iconische liefdeskoppels, al eisten die visuals soms net iets te veel aandacht op ten koste van de muziek zelf.

Ashcroft bewees daarnaast dat hij nog altijd een echte old school rockster is, compleet met de bijbehorende theatrale trekjes. Zo leverde hij een wat ongemakkelijk gevecht met zijn microfoonstandaard en leek hij een poging te doen om het wereldrecord kettingroken tijdens een concert te verbreken. Tijdens “Break the Night With Colour”, ondersteund door een kleurrijke lichtshow, rookte hij zelfs terwijl hij bleef zingen. Nadien laste hij echter een opmerkelijke pauze in—en dat mag letterlijk genomen worden—voor een korte rookbreak, wat het tempo van de set even volledig stillegde.

Dat kleine oponthoud werd gelukkig ruimschoots goedgemaakt in het slot van het optreden. Ashcroft trakteerde het publiek op drie opeenvolgende klassiekers van Urban Hymns, zonder twijfel het bekendste werk van The Verve. Bij “The Drugs Don’t Work” liep het even mis toen het publiek het bekende “sha-la-la-la” slechts aarzelend oppikte, ondanks Ashcrofts verwachting dat dit vanzelfsprekend zou gebeuren. Gelukkig herpakte de sfeer zich snel: “Lucky Man” werd uit volle borst meegezongen en tijdens afsluiter “Bitter Sweet Symphony” ging het publiek volledig mee in de iconische climax.

Hoewel er nog tijd op de klok stond, besloot Ashcroft het optreden na deze finale af te ronden. Dat bleek uiteindelijk een verstandige keuze: de set voelde precies lang genoeg en bood een gebalanceerde mix van zijn grootste hits en solowerk. Met een nadruk op de klassiekers van Urban Hymns gaf hij het publiek exact waar het op hoopte—en dat is uiteindelijk waar een optreden als dit om draait.

Proost op de dwarsdenkers in het leven.

Meer artikels van deze auteur:

About Post Author

Johan Allaert

Meer info op http://johanallaertphotography.be

Weergaven: 80

Comments

comments

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.