Read Time:2 Minute, 8 Second
Veertig jaar The Wolf Banes: het klinkt ergens absurd. Alsof een band die zo rauw, vuil en compromisloos klinkt eigenlijk nooit ouder mag worden. Maar dinsdagavond in Het Depot bleek vooral dat leeftijd totaal geen rol speelt wanneer een groep nog zoveel goesting heeft om een zaal in vuur en vlam te zetten. Onder de noemer 40 Years of Women and Wine vierde de band haar rijke geschiedenis, maar het voelde nooit als een nostalgische trip alleen. Daarvoor zat er veel te veel leven in de set.
Vanaf de eerste gitaren hing die typische Wolf Banes-chaos in de lucht: zweterige rock-’n-roll, scherpe riffs en een publiek dat elk nummer leek te kennen alsof het deel uitmaakt van hun eigen jeugd. Wim Punk stond centraal zoals alleen hij dat kan. Half entertainer, half rock-’n-rollprediker, met die herkenbare mix van humor, attitude en een stem die nog altijd even scherp binnenkomt. Je voelde aan alles dat deze band niet zomaar een reünie speelt om nog eens wat herinneringen op te rakelen — dit leeft nog écht.
De setlist was een feest voor iedereen die ooit Belgische rock heeft verslonden. Bij nummers als As The Bottle Runs Dry, Miles Away From Here en Fire In The Woods ging de zaal volledig mee. Maar het was vooral tijdens Where Is The Party? dat Het Depot ontplofte. Plots stond iedereen te springen, mee te brullen en pinten in de lucht te steken alsof het ergens midden jaren negentig was. Ook (Shit I Love) Barbara Carrera zorgde voor zo’n moment waarop je voelde hoe hard deze nummers nog altijd binnenkomen.
Wat ik misschien nog het strafste vond, was hoe goed het nieuwe werk overeind bleef tussen al die klassiekers. De songs uit Sugar Skull klonken niet als verplicht tussendoortje, maar gewoon als volwaardige Wolf Banes-tracks met dezelfde energie en hetzelfde venijn. Julienne Brunoise paste moeiteloos in de set alsof het al twintig jaar meegaat.
Ook Peter Stonewood verdiende een vermelding. Zijn warme, donkere mix van alternative en desert rock bracht de zaal rustig op temperatuur en vormde eigenlijk het perfecte voorprogramma voor wat later een stevige explosie zou worden.
Na afloop bleef vooral dat gevoel hangen: The Wolf Banes spelen nog altijd alsof ze iets te bewijzen hebben. Geen routine, geen uitgebluste nostalgie, maar een band die nog steeds plezier vindt in lawaai maken en een zaal op stelten zetten. Veertig jaar later klinken ze nog altijd rebels, oprecht en heerlijk onvoorspelbaar. Sommige bands worden ouder — The Wolf Banes lijken gewoon harder te blijven leven.
Meer artikels van deze auteur:
- Leif Vollebekk – Duizelingwekkend goed.
- SUIKERROCK – DAG 2
- Pommelien Thijs betovert Suikerrock: van belofte naar stralende ster
- Within Temptation : Energiek optreden en visuele pracht in Rock Zottegem.
- Peter Hook and The Light bracht zijn New Order en Joy Division-verleden naar Het Depot, 14 november 2023
- Punx in the Pit : Energieke atoombom
- Glints laat de Main Stage daveren met stijl, energie en oprechte fun
- Manic Street Preachers : De grote overlevers van de rock blijven verrassen in Rock Zottegem.
- Trixie Whitley : Vertrouwd en gezellig
- Groot Verlof 2023 – Beleuvenissen II
- Nelly Furtado betovert Suikerrock – een avond vol klasse, nostalgie en verrassingen
- Olly Alexander verrast met glitter, emotie en onweerstaanbare energie op Suikerrock
- M-IDZOMER – dag 1
- Lloyd Cole in Het Depot, 05 november 2023
- Novastar : The Best Is Yet to Come.
- Een avond Luka Bloom pur sang, 19 november 2023
- Rival Sons : Sprankelende rock-‘n-roll van een band op het hoogtepunt van hun kunnen.
- Jools Holland : de swingende bandleader is nog beter dan op de televisie !
- Mercury Rev : nodigt je uit om hun wereld te betreden.
- Dizzee Rascal brengt sfeer en beats op Suikerrock.
Weergaven: 0